Een belachelijke hoeveelheid bagage...
Belofte maakt schuld. Even de uitleg over mijn opmerking in mijn eerste blog vanuit Kenia over de bagage.
De reis van NL naar Kenia wordt door KidsCare standaard met KLM gemaakt. Waarom? Omdat een passagier van KLM (naast twee stuks handbagage) twee koffers à 23 kg mag meenemen. En een totaal van 46 kg is (in ieder geval voor mij) onvoorstelbaar veel…
Gedurende de voorbereiding worden, naast veel kleding, ook knuffels, speelgoed en andere zaken gedoneerd. Lisette en Gerard nemen verder allerlei spullen mee die in de office nodig zijn en door NL organisaties worden gesponsord (bijvoorbeeld uitstekende tweedehands laptops, computertassen, mobiele telefoons, brillen, agenda’s 2016, pennen etc.).
Dit keer had Johan (onze ‘Bob de Bouwer’ – zit die man ooit wel eens stil?) veel gereedschap (o.a. een accuboormachine) en materiaal (spijkers, schroeven) bij zich, nog meer dan vorig jaar. Je zou denken dat spijkers en schroeven hier in Kenia ook wel voorhanden zijn. Dat klopt, maar de kwaliteit ervan is dermate slecht dat hij besloot wat goed (NL) spul mee te nemen.
Terugkomend op de ‘belachelijke hoeveelheid bagage’ betekent dit alles per persoon (we zijn met z’n vijven) 10 (tien!) enorme tassen/koffers van onmogelijke afmetingen (een enkele tas moest zelfs op de luchthaven nog met tape bij elkaar geplakt worden).
Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik altijd maar een kleine tas bij me heb. Dit keer had in mijn enorme grote Kiplingtas (die ik destijds in Amerika kocht voor 3 personen!) 1/3 deel spullen van mezelf, 2/3 deel was nodig voor alles wat ik meekreeg: kleding ingezameld door Hetty, Wiebe en Yaëla (nogmaals dank) en een stapel leesbrillen die mijn buurvrouwen Corrie en Gerda beschikbaar stelden. Het past allemaal maar net in mijn koffer (iets minder dan 30 kg) en ik sleep me dan ook een breuk, want ik heb natuurlijk ook nog mijn werktas met laptop, werkmappen, opladers, etc. en mijn fotokoffertje! Op Schiphol krijg ik dus nog een tas toegewezen van Lisette en Gerard en kom ook ik op 46 kg.
Lisette vertelt dat zij en haar man elke keer weer besluiten om niets meer (extra) mee te nemen. En toch … als je ziet hoe blij ze soms zijn met een t-shirt, een paar babysokjes, een zachte knuffel voor een geestelijk gehandicapt kind… ik snap dat ze toch steeds weer ‘overstag’ gaan.
Een warme groet van
Grada
Een bijzondere dag ...
Weekend! Ja, weekend. Het weekend voor werkend Kenia begint op zaterdagmiddag en dat geldt dus ook voor ons. We(*)vertrekken na de lunch met Alunda richting Ukunda, Diani Beach, waar ik geld uit de muur trek, wij vrouwen in de Nakumat boodschappen doen en de mannen met de aannemer (Catharine, ja ja, een vrouw!) naar een bouwmarkt rijden om materialen te halen voor allerlei, voor mij volstrekt onduidelijke, verbouwingen die op stapel staan.
Omdat ik niet zoveel kleren bij me heb en toch vijf weken zal blijven, koop ik een zakje wasmiddel en een grote fles doucheschuim. Nou, daar moet ik het maar mee doen, vind ik. Het opladen van mijn Keniaanse simkaart (met dank aan Daphne) duurt iets langer. Ik weet eigenlijk niet of dat in NL ook zo is, maar hier koop je je tegoed via een soort ‘krasloten’ met een code van een heleboel cijfers die je vervolgens via een oud Nokiaatje op de simkaart zet. Omdat mijn oude Nokiaatje niet werkt (sorry Erna) wordt het door de provider (Safaricom) gedaan. Mijn dank is groot, want vervolgens kan ik mijn simkaart in mijn wifi-apparaatje doen en heb ik weer mijn eigen hotspot! Heerlijk. Want tja… TIA (This Is Africa), internet is slow en not always available
We blijven het weekend in Diani Beach, een wat toeristisch oord. Vanuit het Asins Hotel is het maar eventjes lopen naar het strand en ik ga ’s middags meteen even kijken. De geuren, de kleuren, de bootjes, ik herken het meteen. Het is vloed en ik ga in het zand zitten, de zee is lekker dichtbij en ik geniet.
Het is een Afrikaanse gewoonte om door ‘Jan en alleman’ te worden aangesproken. Wil ik misschien een koele kokosnoot met een rietje, of misschien een armbandje (heb ik er nog niet genoeg?), een omslagdoek, een zonnebril, een massage? Meestal is een ‘Jambo jambo, how are you, thank you I am fine’ voldoende om ze een beetje op afstand te houden, maar als ik na een uurtje opsta om terug te gaan naar het hotel komt een jongeman naast me lopen en stelt zich voor als Juma, nou ja, niet zomaar Juma, maar Captain Juma. En vraag me nou niet waarom dat ‘Captain’ ervoor staat
Hij vertelt over de zee, het koraalrif en dat het morgenochtend zo mooi zou zijn als ik met hem het rif op ga, zodat hij zijn kennis hierover met mij kan delen. ‘It is nature, I will show you!’ En hij voegt eraan toe: ‘And you can teach me English!’ Ik glimlach en ga er niet op in, vraag hem over zijn leven, wat hij voor de kost doet. Hij vertelt zijn schrijnende verhaal, wat ik met een klein zakje zout neem. Niet dat ik de grote lijnen van zijn verhaal niet geloof, maar soms merk/voel je dat iemand het allemaal iets heftiger maakt om … ja om wat eigenlijk? Ik weet dat hij morgen op het strand zal zijn om op mij te wachten, maar ik weet ook dat hij daarvoor betaald wil worden. Misschien hoopt hij met zijn trieste verhaal mij net iets meer geld te kunnen vragen?
Bij het hotel aangekomen, nemen we afscheid. Ik zeg niks toe, maar ergens in mij voel ik de wens om morgen met hem het rif op te gaan.
En dan is het zondag. Uitslapen… Well, niet helemaal want om half acht zit ik bij het zwembad, waar de poolboy met een ingenieus systeem de bodem aan het schoonmaken is. Ik zet mijn eerste blogje op reismee.nl en geniet van de rust en het idee dat er vandaag even niks van mij wordt verwacht.
Natuurlijk gaan we deze ochtend met z’n allen naar het strand. Het is warm, maar fors bewolkt. Het waait altijd in Kenia, en dat verkoelt lekker. We komen het strand nog niet oplopen of Captain Juma komt ons tegemoet. Hij is oprecht blij dat we met z’n allen gekomen zijn. De anderen hebben echter geen goede slippers/schoenen aan om mee te lopen over het rif, en maken een lange strandwandeling. Ik loop op mijn Havaianas met Juma mee, die me zeer behendig voorgaat door het ondiepe water, langs ‘kuddes’ zee-egels, prachtige koralen, zeeanemonen, gigantische schelpen, zeesterren en zeesterretjes (called seaspiders) en vissen en visjes. Hij ziet dingen die ik zo gauw niet had gezien en ik ben blij dat hij erbij is.
Ongemerkt lopen we giga ver het rif op, en ik ben de anderen volledig uit het oog verloren. Als we teruglopen naar het strand (‘we have to follow the highway’) komen de andere vier uit een hotel lopen; ze hebben me strak in de gaten gehouden … hahaha
Ondanks de bewolking blijk ik in die paar uur de kleur van een kreeft te hebben aangenomen
De (blanke) kitesurfers met hun (zwarte) hulpjes (pffff) starten voor onze neuzen en maken mooie kapriolen. De vissers verkopen hun vis aan de strandtentjes en slaan hun inktvissen op het strand het gif uit het lijf. De kokosmelk-verkopers doen hun best om hun waar te slijten aan toeristen. De masseuses in hun hutjes proberen klanten te lokken. Families slenteren over het strand. We kunnen uren blijven zitten en kijken…
Natuurlijk komt het moment dat we teruggaan naar het hotel. Het water van het zwembad is verkoelend. Ik zet een strandbed in de schaduw en geniet nog wat na van de strandwandeling en mijn koraalriftocht. Ik zie veel, héél veel berichtjes via Facebook, Mail, Whatsapp, LinkedIn en Twitter. Want ja, het is een bijzondere dag: ik ben jarig!
Lieve groet,
Grada
(*)Wie zijn we? Lisette en Gerard, de grondleggers van KidsCare. Wil je precies weten wat KidsCare is? Neem dan een kijkje op www.KidsCareKenia.nl.
Arda en Johan, vrienden en ‘aangetrouwde’ familie van Lisette en Gerard. Zijn voor de tweede keer mee naar KidsCare.
Malawi - Kenia ...
Malawi? Kenia? Het is misschien wat verwarrend als je me volgt via grada-in-afrika en je komt terecht op grada-in-malawi...
Vorige jaar was ik in januari in Malawi. Mijn blog heette ook zo: grada-in-malawi. Door traag internet
Laat je niet van de wijs brengen: januari/februari 2016 ben ik in Kenia en gebruik gewoon mijn vorig jaar in Malawi gestartte reismee-lokatie.
Veel leesplezier gewenst!
Grada
Mijn andere wereld ...
Een ander werelddeel, een andere wereld. Het is elke keer weer een lichte schok om in een koude, wat over-georganiseerde, maar toch ook wel heel duidelijke wereld in het vliegtuig te stappen en in een warme, chaotische soms volstrekt irrationele wereld uit te stappen. Verwachtingen doen er hier niet toe, iets plannen overbodig. Alles verloopt namelijk anders, hoeveel scenario’s je ook van te voren bedenkt.
Maar het gekke is… I love it!
Het zit ons mee. Ondanks dat het vliegtuig vanuit Nairobi naar Mombasa iets te laat vertrekt, zijn de tassen en koffers allemaal redelijk snel opgehaald. De vaste chauffeur van KidsCare, Alunda, staat al te wachten met zijn enorme Toyota Landcruiser en als de (echt belachelijke hoeveelheid – waarover later) bagage is ingeladen, start het laatste deel van de reis. Het uit mijn herinnering chaotische verkeer in Mombasa komt ‘s nachts tot rust en de ferry staat al te wachten. Ik dommel regelmatig in, en schrik alleen wakker als er een paar enorme kuilen in de weg niet ontweken kunnen worden.
Midden in de nacht komen we aan in Mshiu en worden we welkom geheten bij KidsCare door Fridah (manager Housekeeping/Farm) en Emanuel (de nachtbewaker). De generator is speciaal voor ons nog even aangezet en de plafondventilator verplaatst een klein beetje hitte door mijn kamer. Het zweet gutst me van het lijf, maar ach… dat hoort erbij. Als de generator wordt uitgezet, word ik even wakker van de stilte en de intens warme en zwarte nacht … oh ja, ik ben in mijn andere wereld.
Met een warme groet,
Grada
Een nieuw avontuur ...
Het lijkt al weer zo lang geleden: Malawi en de rust, de warmte, de genegenheid, het plezier ... Zoals ik begin dit jaar al schreef, was ik gauw weer helemaal ingeburgerd in Nederland en deed al heel snel weer mee aan de 'rat-race' zonder dat ik daar nu echt erg in had. En zoals altijd breekt me dit aan het eind van zo’n jaar weer behoorlijk op.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik hier en daar laat vallen dat ik in januari 2016 weer weg wil. Eventjes maar, want het leven in Nederland heeft mij ook veel te bieden: mijn eigen bedrijfje, waar ik zo van geniet in alle vrijheid (en gebondenheid), mijn kinderen die ik zo bewonder in hun eigen leven, met hun studie, lieve vriendinnen en geweldige vriendenclub, mijn eigen vrienden en vriendinnen die mijn rare en chaotische leven toch soms echt wel een beetje beu zullen zijn (lijkt me
Maar met de komst van de ‘winter’ neemt mijn onrust toe. En dan rollen de ontwikkelingen over elkaar heen...
Ghana
Mijn passie voor gebarentaal (die zijn oorsprong heeft in Malawi) zorgt voor een warm contact met de Stichting Sokpo (gevestigd in Hoevelaken!), die in Ghana een aantal projecten draait voor doven (dovenschool en het realiseren van stageplaatsen voor doven). Het raakt mijn hart en ik probeer de tijd vrij te maken om een zinvolle bijdrage te leveren begin 2016. Helaas helpt al het duwen en trekken niet … mijn huidige opdrachten bieden me (veel) te weinig ruimte om begin februari voor een aantal weken naar Ghana te vertrekken.
Lesbos, Kos, Leros
Van alle berichten over de vluchtelingenstroom word ik opstandig en onrustig. Ik wil zo graag iets doen en meld me aan bij de Stichting Bootvluchteling. Het steekt me dat zij een leeftijdgrens hanteren (21 tot 55 jaar), omdat ik vind dat ik met mijn 60 jaar best nog in staat ben om keihard te werken en misschien zelfs wel het verschil kan maken met al die jonge mensen die daar dingen meemaken die ik in mijn leven al eerder ben tegengekomen en waarmee ik heb kunnen dealen.
En terwijl ik de moed een beetje aan het verliezen ben om in Griekenland een bijdrage te leveren, komt er toch bericht dat ze graag meer willen weten van mij en mijn motieven.
Kenia
Maar in de tussentijd krijg ik van mijn inmiddels dierbare vriendin Roos, die in 2013 mijn verblijf in Kenia begeleidde, een bijzonder verzoek. Zij is nauw betrokken bij KidsCare Kenia in Mshui in het zuiden van Kenia. Een héél klein stukje tekst, geplukt van hun website: KidsCare is een ideële Stichting, die werd opgericht in 2010. KidsCare heeft tot doel de thuiszorg van wees- en hulpbehoevende kinderen in de Divisie (lees provincie) Lunga Lunga in Kenia te bevorderen. Inmiddels is er een organisatie ‘gebouwd’ rondom dit ideaal, met een kantoortje, met personeel, een directeur, een manager, een secretaresse. En hoewel alles steeds meer (een Keniaanse) vorm krijgt, zijn er ook dingen die eigenlijk wel verbetering behoeven. Het verzoek aan mij is om eens te kijken of het kantoorgebeuren met enkele tips en trucs wat efficiënter zou kunnen gaan lopen.
Na een kennismaking met Lisette en Gerard Geenen, de initiatiefnemers van KidsCare Kenia, word ik alsmaar enthousiaster. Want naast hun wens om mijn kennis en kunde in te zetten voor KidsCare, is hun nadrukkelijke aanbod ook gericht op het meegaan in de outreach (bezoeken dorpen waar thuiszorg wordt verleend), zodat ik ook daadwerkelijk kan ervaren wat het hele project inhoudt en betekent voor de Keniaanse deelnemers aan het project.
Het besluit is niet moeilijk voor me. Ik ga naar Kenia! De Stichting Bootvluchteling is blij voor me, en ik bied aan om volgend jaar ergens nog een kleine 2 weken vrij te maken om te helpen. Ik word welkom geheten zodra dat mogelijk is. De Stichting SOKPO wenst me veel succes en hoopt dat ik toch op een ander moment de zo gewenste bijdrage voor deze projecten voor dove kinderen en jong-volwassenen kan leveren.
Maar voor nu liggen mijn tickets klaar: op 7 januari 2016 zal ik samen met Lisette en Gerard naar Kenia gaan om daar vijf weken lang te werken voor KidsCare. En ik weet ook dat ik weer héél veel zal leren, over het leven, over respect, over relativeren, over nog veel en veel meer. Ik kan niet wachten …
Met een ongeduldige groet,
Grada
Mooi, mooier, mooist ...
Het leven in Nederland heeft me weer volledig in beslag genomen. Het verbaast me dat ik weer zo snel in de ‘er-moet-toch-echt-van-alles-en-wel-nu’-modus sta en ik verwonder me erover, dat ik me daarover niet ècht verwonder. Ik ken mezelf toch wel een beetje
Het werk in mijn eigen bedrijf gaat door. Mooie opdrachten komen voorbij, prachtige opdrachten worden afgerond. Oud-opdrachtgevers komen bij me terug, bestaande opdrachtgevers zijn blij dat ik terug ben. Ik ben verbaasd dat ik ondanks mijn maand afwezigheid, toch een redelijk goede omzet draai. Verbaasd en dan toch stiekem ook super blij en trots. En ik geniet. Mooier!
In de afgelopen twee maanden heb ik me af en toe teruggetrokken, lekker met het kacheltje op mijn voeten, achter de computer, kijken, voelen, lezen, plakken, knippen, vormen, opnieuw beleven. Ik was in die uurtjes weer in Malawi, mooi Malawi. Soms met een traantje van heimwee, maar het merendeel van de tijd met een ‘Big smile’. En het resultaat is het mooist.
Eigenlijk heb ik pas in Nederland alle reacties op mijn blogs gelezen. Het is fijn om te horen, dat mijn belevenissen ‘mee te beleven’ zijn door de manier waarop ik ze heb beschreven. Ik ben wel wat verlegen over alle complimenten, die ik ook nu nog steeds hoor. Nee, een boek gaat er niet komen, maar mijn reispagina wordt niet opgeheven. En ik wil iedereen, al mijn fans
Voor mijn trouwe lezers hierbij de mogelijkheid om mijn herinneringen, die ik in mijn fotoboek ‘Malawi 2015’ heb vastgelegd, in te zien!
Veel liefs en wie weet tot volgend jaar, tot mijn volgende vloedgolf aan blogs uit een prachtig land ergens in dat fascinerende continent Afrika!
Grada
http://www.albelli.nl/onlinefotoboek-delen/a93578a6-6788-48f0-af92-0b8d4e5e2f5a
Een warm welkom ...
Het is wonderlijk hoe warm het kan zijn in een land, waar de winter op zijn hoogtepunt is. Na mijn relaxte reis op slippers, waarbij ik bijna mijn vliegtuig van Lilongwe naar Nairobi miste (dit ‘kleeft’ aan mij: ‘Mrs. Taal, you are delaying the flight’.), na mijn 6 uur durend oponthoud in Nairobi waar ik mijn ‘afscheidsblog’ schreef in een restaurantje (maar niet meer dan 1 colaatje durfde te bestellen, tot ik erachter kwam dat een creditcard hier wel geaccepteerd wordt), en mijn 6 uur durende schoonheidsslaap in het vliegtuig naar Amsterdam, kom ik om 04.45 uur aan op Schiphol. Mijn grote jongste zoon staat klaar met warme thee, een trui en een winterjas en ik besluit om dan toch maar mijn slippers te verruilen voor sokken en gympen. Een dikke knuffel, ik ben zo blij dat ik hem zie en dat is wederzijds. Een warm welkom…
Nadat mijn zoon zichzelf bij hem thuis in Amsterdam heeft afgezet, rij ik (oeps! Aan de goede kant instappen en rechts rijden!!!) naar huis. Het is 06.15 uur als ik mijn huis binnenstap en niet weet hoe gauw ik de verwarming op 20 moet zetten. Sjonge, dit is echt even slikken.
Gewend aan vroeg gaan slapen en ook vroeg weer op, besluit ik om eerst maar eens te kijken wat er van mij verwacht wordt vanuit mijn opdrachtgevers. Als ik het licht aandoe in mijn werkkamer, gebeurt er niets. ‘Verdikkeme, geen elektra!’ Dan maar eerst mijn tas uitpakken. En terwijl ik weer naar beneden loop, merk ik dat beneden het licht wel brandt. Uh, hoe kan dat nou? Ik kijk naar boven: geen licht. Voor de zekerheid doe ik het licht beneden toch even aan en uit: wel licht. Mmmm, dat is even schakelen. Oooo, wacht even, het kan ook gewoon een kapotte lamp zijn ;-)
Alsof ik nooit ben weggeweest, race ik de eerste dag door allerlei belangrijke zaken heen. De kat halen, een boodschap doen, mail wegwerken (tjee, wat werkt dat internet hier snel!) en oh ja… die tas uitpakken. Ik neem nooit zoveel mee, dus de was is zo klaar en hangt binnen no time te drogen. Even bij mijn buurtjes langs, waar ik zomaar koffie en ontbijt krijg en die (ik citeer – *bloos*) zo genoten hebben van mijn verhalen, maar ook weer heel blij zijn dat ik er ben. Een andere buurvrouw komt langs en heeft ook mee gereisd! Ook zij zegt dat ze blij is dat ik weer heel terug ben. Een aantal telefoontjes van blije mensen, een enkel tweetje, appjes, reacties op Reismee.nl! Wat een warm welkom…
Ik kruip weer terug achter mijn beeldscherm en zorg dat de dingen die gedaan moeten worden, aan het eind van de dag ook gedaan zijn. En dan is het zomaar ineens 20 uur.
Een beetje gegeneerd loop ik moe door dat grote huis. Na een dag rennen en allemaal zakelijke dingen regelen die echt geregeld moeten worden (nog nèt op tijd de belastingdienst betalen en zo), heb ik tijd om alles om me heen wat helderder te bekijken. Een beetje verbaasd kijk ik naar tv’s, naar laptops, naar verschillende telefoons etc. Heb ik dat nou eigenlijk allemaal nodig? Ik douche warm, veel te lang natuurlijk en baal daarvan. Ik zie de stapel schone handdoeken, een hele batterij lekker doucheschuim. En ik merk dat ik voor het slapen gaan in plaats van een kloddertje bodycrème weer drie verschillende antirimpelcrèmes op mijn gezicht smeer. Er woelt van alles in mij…
Ik stap mijn warme waterbedje in. Wat een luxe. Ik dobber wat, kijk in het schemer van de nacht (want donker is het hier nooit!) in mijn kamer rond en besef dat ik de klamboe mis en ook het geluid van de krekels en kikkers, ja, zelfs die pesterige knakkende kakkerlakken, de bliksem en donder en het geraas van de regen op het golfplaten dak …
Mijn lijf en mijn hoofd leven nog in Malawi. Hoewel dat niet altijd even handig is, komt mijn enigszins Afrikaanse instelling op mijn tweede dag in NL goed van pas. Ik ‘moet’ weer aan het werk en juist op deze dag besluit de NS de helft van de treinen te schrappen omdat er een sneeuwvlok is gesignaleerd. De trein die ik bedacht had richting Utrecht (ik ga nooit met de auto naar Utrecht in verband met de files en de hoge parkeerkosten) hoort daar natuurlijk bij en daar word ik dit keer niet warm of koud van (mmm, is geen goede uitdrukking op dit moment): er komt vast nog wel een andere trein. Ik glimlach en denk: ‘vasthouden die instelling!’ Het gevolg van een half uur op het tochtige station staan is helaas wel dat ik acuut aan het snotteren en niezen sla!
Na een goede vergadering en aansluitend een heerlijk etentje met een collega-vrijwilligster van Doingoood vertrekken we beiden in een forse sneeuwbui (ik trek mijn denigrerende opmerking over een gesignaleerde sneeuwvlok direct in) in tegengestelde richting naar huis. De treinen rijden op tijd en ik ben binnen driekwartier thuis… doodmoe, dat dan weer wel. Ik vouw de droge was nog even snel op en ruim het op in de overvolle kledingkast, waar ik nog niet mee geconfronteerd was na thuiskomst. Ik ‘schrik’ ervan: wat een kleren! En opnieuw vraag ik me af: heb ik dat nou echt allemaal nodig? Misschien moet ik maar eens hetzelfde gaan doen als een van mijn collega-vrijwilligsters: als er iets nieuws gekocht wordt, moet daar een ander kledingstuk voor worden ingeleverd (voor de tweedehands winkel of anderszins).
Ik mis mijn reistas met 4 t-shirts, 2 broeken en mijn slippers …
Het zonnetje schijnt, er ligt wat sneeuw op mijn tuintafel. Bekenden in het dorp vragen of ik ben wezen skiën, en ik zeg dat er in Malawi geen sneeuw ligt. ‘Malawi?’ Ja, Malawi. Daar was ik een paar dagen geleden nog, in mijn t-shirt, korte broek en op slippers, in de warmte van Afrika in alle opzichten, die warmte waar ik zo van houd. Het woelt in mij, waar hoor ik toch thuis?
De allesoverheersende armoede in Malawi is onbarmhartig hard bij me binnengekomen, maar de rijkdom van de westerse wereld (rupsje Nooitgenoeg) treft me misschien nog wel harder…
Maar dan besef ik dat hoe zeer ik iedereen in Malawi ook mis en hoe koud het hier in NL ook is, ik in die paar dagen zoveel warmte ben tegengekomen, mijn man en kinderen weer even heb kunnen zien en voelen, dat ik me ook hier een bevoorrecht mens voel. Een mens, die zo’n warm welkom kreeg …
Partir ... c'est mourir un peu
Mijn laatste dagen in Malawi zijn aangebroken. Het allerlaatste plan moet worden uitgewerkt: zondagmiddag van Nkhatabay naar Mzuzu, maandagochtend van Mzuzu naar Lilongwe, dinsdagmiddag van Lilongwe naar Naïrobi, dinsdagavond van Naïrobi naar Amsterdam. Binnen dit strakke plan (natuurlijk bedacht in NL, zo bedenk ik nu met een grijns…) liggen de laughs en tears heel dicht bij elkaar. Want wat ben ik een bevoorrecht mens met alles wat ik hier in Malawi heb mogen meemaken en wat hoop ik dat ik daar blijvend met een grote glimlach op terug kan kijken. Maar wat gruw ik anderszijds toch van het fenomeen ‘afscheid nemen’ …
Afscheid van Collins, de dove altijd lachende jongen, waar ik zoveel van heb geleerd. Een nieuwe taal, sign language, en met deze nieuwe taal heb ik een nieuwe, andere kijk op het leven gekregen (uitspraak van Federico Fellini, die ik nu echt ervaren heb).
Afscheid van Ayiti, de stille, lieve dove jongen, die zo goed kon helpen als ik er even niet uitkwam en ik in mijn schriftje opschreef wat ik bedoelde en die mij vervolgens het gebaar leerde.
Afscheid van Sisiya, het dove meisje dat elke keer weer met een andere haardracht op het werk kwam, haar werk deed op een rustige, zorgvuldige manier en die heerlijke koffie kan zetten. Voor wie ik bewondering heb als ik bedenk wat zij allemaal al heeft meegemaakt.
Afscheid van Nthandose, een doof meisje met een talent in stralen (en koffie/thee serveren) en met grootse en heel gedetailleerde toekomstdromen. Zij komt er wel!
Afscheid van Levi, een lieve dove jongen (waar ik een zwak voor heb), die me liet zien dat jongeren over de hele wereld dwars en tegen de draad in kunnen zijn en van wie ik hoop dat hij daardoor zijn kans om een goede toekomst op te bouwen, niet door zijn vingers laat glippen. Go for it, Levi!
Afscheid van Richard, de assistent van Bobby, verlegen maar slimmer dan iedereen denkt, die niet graag op de foto gaat misschien wel omdat hij een gaatje tussen zijn twee voortanden heeft.
Afscheid van Gift, nog een assistent van Bobby, met zijn eeuwige pet, grote grijns en zijn roep ‘Graaaaadaaaaaaa, how are you?’. En die het zo prachtig vond dat zijn naam vertaald in het NL ‘cadeau’ was en dat zo grappig uitsprak.
Afscheid van Ellen, de nieuwe shopmanager (sinds een week) en haar baby Kian, die met een wollen mutsje, gerold in een deken overal mee heen gesleept werd en waar ze dan van zei: ‘I think he has a fever, he is so hot en sweaty’ en ik dacht ‘yeah, me too’… ;-)
Afscheid van Bobby, voor wie ik zoveel respect heb, voor zijn doorzettingsvermogen, voor ‘living his green dream’ en die ik nooit zal vergeten. Ik neem graag een voorbeeld aan hem!
Afscheid van Sheeda, de uiterst handige en kundige timmerman, die zo vreselijk graag een MP3-speler wil (die ik niet heb), omdat hij zo graag wil werken met muziek in zijn oren.
Afscheid van Stanley, de rijzige timmerman, uiteraard ook handig en kundig, met zijn sik… stil, gedreven, snel en superaardig.
Afscheid van Jan Willem en Lonneke, twee gedreven mensen met een droom, met een wens mensen met een handicap te helpen een vak te leren, zodat ze daarmee hun toekomst zeker kunnen stellen. Mensen die de halve wereld hebben gezien en uiteindelijk terecht zijn gekomen in Malawi, en die daar hun droom hopen waar te maken.
Afscheid van Christel, die haar eerste plaats moest afstaan aan mij: niet zij maar ik was de eerste volunteer in The Greenshop
Afscheid van Janneke, de coördinator van de Stichting Doingoood in Malawi, die me na mijn aankomst in Lilongwe (na een 5 uur durende dodemansrit in de bus vanuit Mzuzu) kwam ophalen, waar ik mijn ervaringen aan mocht vertellen en die luisterde, luisterde en luisterde. Die een afspraak verzette om mee uit eten te gaan en die me wegbracht naar het vliegveld van Lilongwe (waar ik bijna mijn vlucht miste!)… zo lief!
Afscheid van Ben en Claire, twee vrijwilligers van Doingoood, die ik eigenlijk nog maar zo kort ken, maar met wie ik dromen deel: vrijwilligerswerk doen, misschien een klein beetje het verschil maken, een andere wereld toelaten in onze eigen werelden en rijker naar NL terugkeren… Van wie ik zo’n hartelijk welkom kreeg in het Doingooodhuis in Lilongwe, dat ik er stil van werd. Ik wens ze nog drie prachtige weken toe, ieder op hun eigen project in Lilongwe en ik weet zeker dat we elkaar in het koude NL weer een keer zullen ontmoeten!
Afscheid van Malawi. Een verbazingwekkend groen land, met prachtige mensen, gruwelijk arm en toch zo rijk, van waar ik zoveel mooie en bijzondere ervaringen in mijn levensrugzak mee terugneem naar mijn leven in NL. Ik hoop dat ik met mijn blogs iets aan mijn lezers heb kunnen geven, iets waar ik misschien nog over mag vertellen als ik mijn lezers IRL tegenkom. Hoewel … pas op, jullie zullen waarschijnlijk met enig licht geweld de ‘stop-knop’ moeten indrukken!
Afscheid … hoewel ik erg in de Engelse modus sta, denk ik hier alleen maar in het Frans: partir c’est mourir un peu…
